กิฟจะเล่านิทานเรื่องโปรดของกิฟให้ฟังนะ555

แต่งโดยแมกซ์  ลูคาโด

 

 ในหมู่บ้านนึงมีหุ่นไม้อยู่รวมกัน หุ่นไม้ทุกตัวถูกสร้างขึ้นโดยช่างไม้คนเดียวกัน

 

ทุกๆวันหุ่นไม้เหล่านี้จะทำอยุ่อย่างเดียวคือแปะสติ๊กเกอร์ให้กันและกัน

หุ่นไม้แต่ละตัวจะมีกล่อง1ใบ ในนั้นมีสติ๊กเกอร์2แบบ

 แบบแรกเป็นดาวสีทองอีกแบบเป็นวงกลมสีเทา

ดาวสีทองจะแปะให้กับหุ่นไม้ที่เก่ง มีความสามารถพิเศษหรือสวยงาม

ส่วนหุ่นไม้ที่ไม่เก่ง ทำท่าประหลาดๆไม่สวย ไม่มีความสามารถจะถูกแปะวงกลมสีเทา

 

 

 มีหุ่นไม้ตัวนึงชื่อว่า ปันเนชิโร่ ปันเนชิโร่มักจะโดนแปะวงกลมสีเทาตลอดเวลา

เพราะเค้ามีสีถลอกลอกๆ แล้วก้อไม่เก่งอะไรซักอย่าง

เวลาที่เค้าสะดุดล้มหรือทำพลาดหุ่นไม้ตัวอื่นๆก้อจะเอาวงกลมสีเทามาแปะให้กันใหญ่

หุ่นไม้บางตัวเห็นว่าปันเนชิโร่มีวงกลมสีเทาเยอะจาการที่โดนหุ่นตัวนู้นตัวนี้แปะไว้เลยเหมาเอาว่าปันเนชิโร่เป็นหุ่นที่ไม่ดีเลยเอาวงกลมสีเทามาแปะเพิ่มเข้าไปอีกเรื่อยๆ

 

ปันเนชิโร่เลยพลอยคิดไปว่าตัวเค้าเองเป็นหุ่นไม้ที่ไม่ดีจริงๆ แล้วก้อแยกตัวออกไปอย่างเสียใจ

 

แล้วปันเนชิโร่ก้อเจอหุ่นไม้ตัวนึงที่แปลกมากๆเพราะว่าหุ่นตัวนี้ไม่มีวงกลมสีเทาหรือดาวสีทองแปะอยู่บนตัวเลย หุ่นตัวนี้ชื่อ ลูเชีย ปันเนชิโร่เลยถามว่าทำไมลูเชียจึงไม่มีอะไรแปะอยุ่เลยและยิ่งน่าประหลาด

เพราะเมื่อหุ่นตัวอื่นเห็นลูเชียไม่มีอะไรแปะอยู่เลยบางตัวก้อนึกว่าเอเป็นหุ่นที่ดีจึงเอาดาวทองไปแปะให้

แต่ดาวทองก้อร่อนออกไม่สามารถติดอยู่บนตัวลูเชียได้

และหุ่นบางตัวเห็นลูเชียไม่มีอะไรแปะอยู่เลยคิดไปว่าลุเชียไม่ดีจึงจะเอาวงกลมเทามาแปะให้แต่ก้อแปะแล้วหลุดออกเช่นกัน

 

 ปันเนชิโร่อยากเป้นแบบลูเชีย เค้าไม่ต้องการมีอะไรมาแปะอยุ่บนตัว ลูเชียบอกแต่เพียงว่าให้ปันเนชิโร่ไปหาเอลี

ช่างไม้ที่เป็นคนสร้างหุ่นไม้ทุกตัวในหมู่บ้าน

แล้วเธอก้อเดินร้องเพลงอย่างมีความสุขจากไป

ปันเนชิโร่เลยตั้งใจไปหาเอลี

 

บ้านของเอลีเป็นบ้านหลังใหญ่อยู่บนภูเขา

 

 ปันเนชิโร่ค่อยๆเดินเข้าไป

 

"ปันเนชิโร่เองหรือ?" เสียงๆหนึ่งถาม เอลีนั่นเอง

 

"ท่านรุจักผมด้วยเหรอครับ?" เอลีอุ้มปันเนชิโร่ขึ้นมาก่อนจะพูดต่อไปว่า

 

"รู้จักสิ เรารู้จักเจ้าดี เพราะเราเป็นคนสร้างเจ้าเองกับมือของเรา เจ้าเป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับเรา"

 

"ผมน่ะเหรอเป็นสิ่งสำคัญ เป้นไปไม่ได้หรอกเพราะผมน่ะไม่เก่ง ไม่มีความสามารถ ไม่มีอะไรดีเลยแล้วหุ่นตัวอื่นๆก้อพากันเอาวงกลมสีเทานี่มาแปะที่ตัวผมเต็มไปหมดเพราะเค้าเห็นว่าผมเป้นหุ่นที่ไม่ดี"

 

 "ไม่จริงหรอกปันเนชิโร่ เจ้าเป้นหุ่นไม้ที่เรารักและให้ความสำคัญมาก และเราหวังจะให้เจ้าเข้ามาหาเราทุกวัน"

 

 "ผมอยากรู้ว่าทำไมถึงไม่มีใครสามารถแปะสติ๊กเกอร์บนตัวลูเชียได้เลย"

 

 "นั่นเป้นเพราะว่า ลูเชียให้ความสำคัญกับความรักและความสำคัญในสายตาของเราผู้สร้างเธอขึ้นมามากกว่าความคิดของหุ่นตัวอื่นๆยังไงล่ะ สติ๊กเกอร์ความอคติสีเทาหรือดาวสีทองจึงไม่มีความหมายและหลุดร่อนออกไป สติ๊กเกอร์เหล่านั้นจะติดอยู่ได้ก้อต่อเมื่อเจ้าให้ความสำคัญกับมัน ถ้าเจ้ามั่นใจในความรักของเรา เจ้าก้อจะใส่ใจสติ๊กเกอร์น้อยลง"

 

"ผมไม่ค่อยเข้าใจครับ"

 

 เอลียิ้มให้ปันเนชิโร่

 

 "แล้ววันนึงเจ้าจะเข้าใจ ตอนนี้เจ้ามีวงกลมสีเทาอยู่เต็มไปหมด แต่ตั้งแต่นี้ไปเจ้าจงเข้ามาหาเรา เพื่อเจ้าจะเข้าใจว่าเรารักเจ้ามากมายเพียงใด"

 

 เอลีวางปันเนชิโร่ลงแล้วพูดย้ำอีกว่า

 

 "จำไว้นะปันเนชิโร่ เจ้าเป็นสิ่งพิเศษสุดสำหรับเรา เพราะเราสร้างเจ้าขึ้นมาและเราไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย"

 

 "เอลีคงหมายความเช่นนั้นจริงๆ" ปันเนชิโร่คิด

 

ทันใดนั้นวงกลมสีเทาอันนึงก้อหลุดร่อนออกจากตัวเขา