ต่อจากภาคที่แล้ว

 

พบว่าตัวเองและเพื่อนอีก3คนที่อยู่ด้วยกันนั้น

ได้ถูกท่านสั่งทิ้งซะแล้ว

 

 

จิงๆก้อไม่ได้อยากจะวิ่งแต่จำไม่ได้แล้วว่าใน4คนใครวิ่งก่อน

สรุปก้อวิ่งตามกันไปแบบว่าจะจอดรับไม๊เนี่ยอุตส่าห์ยอมวิ่งตามแล้วนะอาจานนน

นี่จานจะทิ้งพวกนู๋จิงๆอ่ะเหรอ????

ทิ้งไอ้เดียกะเบสยังไม่พออี๊กกกกกกก

เว้ยยยยยยยยยยยยยย

อีก5นาทีถึงจะแปดโมงนะคะ(สงสัยเป็นความผิดนู๋ที่ไม่รุจักตั้งเวลาให้ตรงกะนาฬิกาอาจาน...ขอโทดคร่าาาาาาาา)

 

 

 

กระต่ายหูตก4ตัว กิฟ เบล จิงจิงและเตย

ยังคงมึนตึบสมองไม่สั่งการไปชั่วระยะนึง

แต่ว่านะ ความโหดมีจริงในโลกคับพี่น้องงงง

 

 

 

พอรถวิ่งไปถึง4แยกก้อตามไม่ทันแล้ไม่น่าวิ่งเลยเวะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก้ออ่ะนะ

ไม่ด้อัพเดทซะนาน

มีผู้คนเรียกร้องให้เคลื่อนไหวสเปซเสียที

 

 

5555

 

เอาเป็นว่าเล่าให้ฟังกันต่อเลย

ตอนนี้แทบจะไม่เหลือความทรงจำซะแล้วเนื่องจากผ่านไปนานแล้ว

 

แต่แน่นอน สำหรับเหตุการณ์ไม่รุลืมย่อมจำได้แม่น

 

จำไอ้เดียกะไอ้เบสที่โดนทิ้งได้ช่ายม้าาา

แต่ใครจะรู่ว่ากิฟจะโดนเองกะตัว

 

 

โดนนอาจานทิ้งไว้ที่โรงแรมมมมมมมมมมมมม

โดนทิ้งเลยแบบว่าทิ้งกันต่อหน้าต่อตาให้ตามไปที่โรงานเองเลย

 

เฮ้ยยยยยยยเอาจิงดิคะจาน!!!

 

 

ไม่ได้ตื่นสาย----------------------ตรงกันข้ามที่จริงเป็นห้องพักห้องแรกที่ตื่นมากินข้าวเช้าแต่เช้าตรู่นกเพิ่งออกจากรัง

ไม่ได้อู้กินข้าวเช้าเรื่อยเือยจนสาย----ตรงข้ามเป็นพวกแรกที่กินเส็ดแล้วเดินกลับไปรอที่โรงแรมก่อน

 

เออเอาดิๆๆๆๆแล้ถูกทิ้งได้ไงกั๊นนนนนนนนนนนน

อาจจะงงๆๆ

 

 

ก้อแบบว่า

เคยไปเที่ยวไม๊

แล้วแปลกที่เนี่ยมันจะกระทำให้ร่างกายเกิดอาการมึนงงอ่ะนะ

ที่ร่างกายจะเพี้ยนๆไปมันก้อมี2เรื่อง

 

---------นอนกะอึไง-----------

ที่เวลาไปแปลกที่มันจะค่อนข้างมีปัญหาไง555

 

ไอ้เรืองนอนมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกไปดูงานมาเหนื่อยจะตาย

ไม่งั้นก้อเล่นไพ่กันไม่ยอมหลับยอมนอนอยู่แล้วด้วย

ไว้ไปแอบงีบในรถไง....

 

แต่ไอ้เรื่องอึเนี่ยดิ.....สตรีทุกคนเรียกว่าเป็นปัญหาระดับปฎิบัติการ

เพราะงั้นทุกๆคนก้อพยายามให้เกิด"มิชชั่น"ทุกๆเช้า

ไม่ว่าจะโดยการกินผักเปงจำนวนมากในระหว่างมื้ออาหาร  กินน้ำบิวด์กันสุดชีวิตทุกเช้า

นวดหน้าท้องตามตำราว่าด้วยการอึในยามอยู่แปลกที่

สารพัดจะหาวิธีมาทำให้เกิด"มิชชั่น"ให้จงได้

 

ยามเช้าในห้องพักทั้งหลายของชาวไอดีโดยเฉพาะสตรีไอดี

(พวกผู้ชายดูมันไม่ค่อยเดือดร้อนกะเรื่องนี้มั้งไม่เหงมันพูดไรเลยอ่ะ555 มีแต่พวกผู้หญิงที่มักจะมีปัญหากัน)

คนที่"มิชชั่น-คอมพลีตต"ก้อจะยิ้มเริงร่าออกมาจากห้องน้ำพร้อมพูดเย้ยเพื่อนๆที่ยัง"ไม่คอมพลีต"

ว่า"คอมพลีตแล้วเฟ้ย5555" ภูมิใจกันมากมายทีเดียวๆ

 

ที่นี้กลับมาที่สาเหตุแห่งการถูกทิ้งไว้ที่โรงแรมกัน

 

หลังจากมื้อเช้า(ตรู่)ที่กินกันที่ ร้านฝ้าย  อันเป็นร้านขายอาหารเช้าที่

(รุ่นพี่ที่เคยมาว่ากันว่าฮิฟและคูลสุดแล้วในละแวกที่พักนั้น)

 

เราทั้งหลายก้อนั่งละเลียดมื้อเช้า

อันประกอบด้วย ขนมปังปิ้งแผ่นมินิ นมหรือน้ำส้มต้องเลือกเอาอย่างใดอย่างนึง

แฮม(ชิ้นเล็กมากและบางมากๆ) และไส้กรอกอันน้อยๆน่าเอ็นดู

และไม่น่าจะเป็นมื้ออาหารที่ทำให้อิ่มกะเช้าวันนี้เล้ยยย5555

เอาล่ะเมื่อจานใหญ่น่าประทับใจแต่ของกินอยู่ในไซส์มินิเหล่าน้นถูกกวาดลงท้องเล็กของพวกเราไปหมดแล้ว

 

 

พอถึงประตูห้องทุกคนก้อแย่งห้องน้ำกันเพื่อปฎิบัติมิชชั่น555

แต่เนื่องจากกิฟมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะปฎิบัติมิชชั่นและมีโอกาสคอมพลีตสูงว่าคนอื่นๆ

ดังนั้นอีก3สาวจึงอนุมัติให้กิฟได้ห้องฎิบัติการไปก่อนคนแรก

 

และก้อเป็นไปตามที่คาดกันเพราะว่ากิฟมิชชั่นคนแรกและแน่นอนว่า"คอมพลีตตตต"5555

แล้วก้อไปนั่งรอ3สาวที่เหลือผลัดกันเข้าห้องน้ำ

ตอนนั่นชิวๆไม่รีบร้อนเพราะกิฟใช้เวลาปฎิบัติการไม่นาน

แต่3สาวนั้นใช้เวลากันนานมาก

ได้ข่าวว่ารถออกแปดโมงนะจ้ะอีกห้านาทีจะแปดโมงแล้วด้วย

แต่ยังนิ่งนอนกลิ้งบนเตียงดูกาตูนกันไม่ร้อนใจกันเลยซักคนเดียว

 

และแล้วโทรสับก้อกริ๊งงงมา

"เฮ้ยยยย พวกมึงลงมาด่วน รถจะออกแล้ว"

"โอเคๆกะลังจะลงไปไอ้เตยมิชชั่นเพิ่งคอมพลีต"

"เฮ้ยเร็วเว้ยลงมาด่วน"

 

ืแบบว่าคิดในใจว่า"จะรีบไรนักหนาฟ่ะอีกตั้ง5นาทีถึงจะแปดโมง"

อ่ะนะยังไม่สำนึกถึงลางร้ายยยย......ขอบอกว่ารถบัสนั้นจะจอดอยู่โดยปกติท่หน้าโรงแรมลงมาก้อเจอเลย

แต่ว่าพอไอ้กิฟก้าวหน้าออกพ้นประตูโรงแรมเท่านั้น

 

รสบัสซึ่งจอดห่างไป2.50เมตรนั่นก้อได้รับคำสั่งให้เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปสู่โรงงานเปรมปะชาเซรามิกส์

 

คำจำกัดความสั้นๆที่ดังกึกก้องอยู่ในสมองน้อยๆของ4สาวคือ

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นอันเข้าใจกันว่า

ต้องมาขึ้นรถตอน6โมง(6โมงแปลว่า6โมงเข้าใจไม๊) และสำทับด้วยประกาศิตอีกว่า

 

ไงล่ะ...คิดว่าประกาศิตจะไม่เป็นจริงเหรอ...หือ...

เมื่อมีประกาศิตทุกคนก้อท่องจำใส่ใจแต่บางทีหลับไปๆมันก้อลืมว่า"ท่าน"มีประกาศิตไว้ว่าไรบ้าง555

แล้วถ้าฝ่าฝืนประกาศิตโดยมิตั้งใจโดยการมาสายกว่า6โมงเช้าล่ะจะเกิดไรขึ้นครับพี่น้องงงงงง

 

 

ขอให้จินตนาการภาพตามมเหตุการณ์ต่อไปนี้

 

 

"เอ้า..ออกรถ"

"อาจาร์ยขาเดียกะเบสยังไม่มาเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไร..ก้อเดี๋ยวให้มันขับตามไปเจอที่สุโขทัยเลยไง"

".....(เวรแล้วเพื่อนตูส์)"

"มันบอกว่าให้ขับชะลอๆช้าๆรอหน่อยค่ะ"

"ไม่ได้....ชะลอไม่ได้เสียเวลาเดี๋ยวกำหนดการ์ณจะผิดหมด"

 

 

ว่าแล้วรถบัสสีขาวคันใหญ่ก้อเคลื่อนกระบวนออกจากตึกไอดีตามประกาศิตที่มิอาจจะบิดพลิ้วได้

 

 

ส่วนเพื่อนเรานั้นไอ้เบสมาโผล่ขึ้นก่อนหรือเดียมาโผล่ก่อนนี่จำไม่ได้แล้ว

จำได้แต่ว่าตอนเดียวให้แม่ซิ่งรถมาเนี่ย รถบัสพวกเรากะลังจะเข้าช่องเก็บเงินทางด่วน

  แล้วมีประกาศิตมาว่า

 

"เดียมาแล้วค่ะอาจาร์ย"

"เอ้าขับเลยเข้าไปเลย  มันจะได้ตามเข้ามาจ่ายค่าทางด่วนด้วยมาสายเนี่ย"

 

ว่าแล้วพี่โชเฟอร์ก้อกระทำตาม

เป็นไง"ท่าน"เนี่ยแสบซ่านสะใจป่ะล่ะ?

 

นี่แค่เบาะๆใครจะรู้ว่าประกาศิตเรื่องตรงเวลาของท่านนั้นสุดย้อดดดขนาดไหน  เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อในตอนพิเศษ"ภาคซวยแล้วตู"

 

นานๆน๊านนนนน...จะอัพเรื่องให้อ่านกัน

อย่าว่าหนูเลยนะ

 

ค น มั น ง า น เ ย อ ะ

 

 

 

เอาล่ะๆ filed trip เป็นวิชาเรียนตัวนึงของคนที่มีความสามารถอดทนถ่อเรียนไอดีมาได้ถึงปี3 

คือถ้าอดทนทายาดต่อความอุดอู้ในอารมณ์ไม่ซิ่วไปก่อนในการทอผ้าตอนปี2ก้อจะได้มาทริปนี้แน่นอน55

 

ทริปนี้ไม่ใช่ทริปแรกของคนไอดี

ตอนปี2ก้อมีทริปแล้วคือ ทริปเทกซ์ทาลย์(textile-ผ้า)

เป็นทริปที่มันส์มาก  ตะลอนๆกัน5วัน4-5จังหวัด อารมประมาณว่า  ค่ำนี้นอนจังหวัดนึงเช้าวันรุ่งขึ้นแพคกระเป๋าเดินทางต่อไปอีกจังหวัดนึง

 

 

แต่นั่นมันก้อนานแล้วจำไม่ค่อยได้

 

 

เอาเป้นว่าเอาทริปนี้แหละ   โหด-มันส์-ฮา  แน่นอนครับท่าน

โปรแกรมแพคเกจ  กรุงเทพ-สุโขทัย-เชียงใหม่

19-20มกราคม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่เป็นตอนที่3.5ก้อเพราะว่าเพิ่งนึกได้ว่าตอนไปดูหนังมีเรื่องตลกๆอีก

 

 

ก้อไปดูเดอะเดวิ่วใช่ป่ะล่ะ

แล้วตอนท้ายๆเรื่องเนี่ยนางเอกก้อไปกุ๊กกิ๊กกะผู้ชายอีกคนที่มาจีบระหว่างที่ทิ้งแฟนพ่อครัวมาที่ปารีสกะเจ้านายจอมใหด

น้องปอนนั่งๆดูอยุ่เป็นฉากนางเอกกะลังลั่นล้ากะพ่อหนุ่มอยุ่หน้าโรงแรม  ก้อคุสคิสกันไปตามเรื่อง

ว่าแล้วไม่พูดพล่ามทำเพลงน้องปอนก้อลุกไปฉี่(ไปห้องน้ำอ่ะไม่แน่ใจว่าหนัก-เบา/เสริมหล่อ555)

ส่วนหนังเดอเดวิ่วหลังจากคุสคิสกันไประยะหนึ่งก้อตัดไปฉากเช้าวันรุ่งขึ้นบนเตียงเลย ส่วนน้องปอนก้อเดินเข้ามาพอดีฉากนางเอกลุกขึ้นจากเตียง

คำถามของน้องปอนคือ.....

 

 

 

 

ว่าง่ายๆคือปอนมันนึกว่าพลาดฉากสำคัญ

 

 

จิงๆไม่มีหรอกก่ะน้องปอนมันก้อต่อมาจากคุสคิสเมื่อกี้แหละค่ะ

เค้าไม่มีฉากอยางว่าค่ะไม่ต้องกลัวว่าพลาดค่ะปอน5555555++++ไม่พลาดค่ะๆ

โอ๋ๆๆๆไม่ต้องเสียใจค่ะปอน

 

อ่ะ...มีคนขำ...ดีใจๆ555

 

วันนี้สอบฮิวแมนแฟกเตอร์....เรียนรู้เรื่องfatiqueอย่างถ่องแท้เลยปวดต้นคอมากๆ

กิฟเบลหลังสอบ---ประมาณนี้

"กิฟอยากกินพิซซ่าว่ะ"

"เมื่อวานเพิ่งกินซิสเล่อร์มาเองง่ะแก"

"ไม่มีชวนอ่ะ"

"ก้อไปกินกะพี่ที่โบสถ์อ่ะ"

"ไปหาไรดีๆกินกัน"-----ประโยคยอดฮิตของเบลล์เวลางานเส็ด/สอบเส็ด/อารมเปลี่ยว555

"อืม"

"ไปกินร้านญี่ปุ่น35บาทกัน"

"โอเคร"----ถูกดี--ชอบบบบบ

เก็บกระเป๋าข้าวของ...ตาเปงประกายปิ๊งๆ

"เบื่อข้าวป้าเฟร้ยยยยยย!!!!"

ไม่สะทกสะท้านต่อเพื่อนกลุ่มคอตโต้ที่นั่งแวดล้อมใกล้ๆกันในห้องสอบ ..... 

อันที่จริงแล้วนั้นหลังสอบ...ตามจิตสำนึกของเดกดีแบบไอดีต้องรู้เองว่า

เข้าจายๆๆๆๆๆด้วยความเขิลเล็กๆจึงต้องชวนพวกพ้องคอตโต้ไปร่วมก่อคดีหนีงานไปกินไกลๆด้วยกันจะได้ไม่รุสึกผิดมากนัก

 

"ไปด้วยกันป่ะน่อย/จิ๊บ/ปริน???น้องปอนไปป่ะๆๆกินข้าวสยามกัน"

"...."----น้องปอนก้มหน้าก้มตาสงสัยจะเครียดกะการประเมินอาจารย์หลังการสอบ+ส่ายหัวเล็กน้อยแปลว่า"ไม่อ่ะปอนไม่ไป"

"อือก้ออยากไปนะแกร"---น่อยหันไปหาปริน

"ร้านนั้นไม่อร่อยง่ะ"---ปริน---จิงๆมันก้ออร่อยนะไม่รุปรินไปกินเมนูไหนที่ไม่อร่อยมากๆแน่เลย*ราเมนคามาโบโกะอ่ะป่าวปริน?

"งั้นไม่ไปล่ะแก..."น่อยเสียงเซงเล็กๆ

 

ด้วยเหตุนี้กิฟเบลล์พิ้ง(ยัยพิ้งก้อห้อยมาไม่ทำงานทำการเช่นกัน)ก้อไปกินข้าวสยามและวางแผนเดินช้อปปิ้งก่อนกลับ...อิอิ

กะเวลาให้ทุกคนเริ่มแบบคอตโต้จิงจังจะกลับไปเบรนสตรอมทันที

 

"ฮาโหลน่อย...อือ...อ้าว....เฮ้ย...55จิงดิ?"

กิฟงง....คุยไรวะ?

 

"ดูป่ะกิฟ"

"เดอะเดวิ่วเหรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆดูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"ไปด้วยอีก2น่อย555"

แล้วใครอยุ่ทำแบบล่ะ?

ปริน?????

กิฟ-เบลก้อกะลังคิดอยู่ว่าไอ้พวกนี้มันหนีมาดูหนังได้ไง

ปรินปล่อยมาได้ไงฟร่ะ

หรือปรินไปทำลายไทยส่งอาจานอยู่เลยยังไม่เวิกคอตโต้???

 

หารู้ไม่พอเดินมาถึงสกาล่า....

 

 

 

 

สรุปว่าชาวบ้านกลุ่มอื่นเค้าทำคอตโต้กันอีกลุ่มที่ไม่มีแบบที่ซู้ดดดด

มานั่งอยุ่กันในสกาล่าหน้าสลอนนนนนนโว้วววววว...

 

พวกเรามาศึกษาด้านสไตลลิ่งก่อนไปออกแบบส้วมคนแก่แบบปราดาค่ะตามคำแนะนำค่ะอาจานเถกิง5555

ป่าวๆ

ก้อแค่จะเล่าให้ฟังว่าในระหว่างที่เดกไอดีกะลังกลุ้มกะงานกะแบบที่แมร่างไม่ยอมลงตัวมันก้อเครียดอ่ะแหละ

แต่ว่ามันก้อมีเรื่องให้ขำตลอด

ก้องี้นะ

ในกลุ่มมีกิฟ+ปริน+น่อย+จิ๊บ+แป้ง+เบล+น้องปอน

สตรีล้วนยกเว้นน้องปอน

ทุกคนจะเกรงใจปรินเสมอ เพราะปรินขยันทำงาน

เวลาให้อยากกลับบ้านก็ไม่รุดิต้องไปขออนุญาตปริน(ปรินไม่ได้ว่าอารายซะหน่อยอยากกลับก้อกลับดิ๊)แต่นั่นแหละ

ทุกคนก้อยังต้องไปขอปรินอยุ่ดี55555

 

 

อยุ่มาวันนึงขณะคิดแบบกัน

ทุกคนเบื่อกับการคิดงานม๊ากๆๆๆๆ

น้องปอนกะน่อยเลยวางแผนกัน

 

ประมาณนี้

 

"อยากกลับบ้านแย้วอ่ะ"

"เอางี้ดิ"

"ไงอ่ะ"

"เราก้อไปโทสับเข้าเครื่องปริน  แล้วบอกว่ากลับบ้านด่วน"

"เราจะได้กลับบ้านกันไง"

"ดีๆ เอาเลย"

"แล้วใครจะเป็นคนไปโทรดีอ่ะ???"

"5555555++++"

 

อีก2วันถัดมาพอทุกคนเซงกะแบบ

น่อยชี้ไปที่ตู้โทรสับสาธารณะนอกดีไซน์เซ็นเตอร์แล้วพูดกะปอนว่า

 

"you go and call her"

ทุกคน555555++++

 

 

ม่เคยคิดเลยว่า "ส้วม"และ"คนแก่"

จะทำให้เหนื่อยกาย+สมอง+ใจได้มากมายเท่านี้

 

 

ทำแบบกันด้วยความเซงจนเกือบลืมไปแล้วว่าจิงๆโปรเจคนี้มันสนุกน่าทำ

ไม่รุว่าพวกเราสูญเสียความสนุกในการทำงานไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

 

 

หลังจากทำแบบกันมาหลายสัปดาห์

เมื่อวันเสาร์จึงเริ่มมหากาพย์โมเดลเท่าจริง

 

 

 

 

 

 

 

 

And the LORD spake unto Moses, saying,

 

 38

Speak unto the children of Israel, and bid them that they make them fringes in the borders of their garments throughout their generations, and that they put upon the fringe of the borders a ribband of blue:

39

And it shall be unto you for a fringe, that ye may look upon it, and remember all the commandments of the LORD, and do them ; and that ye seek not after your own heart and your own eyes, after which ye use to go a whoring:

 

40

41

I am the LORD your God, which brought you out of the land of Egypt, to be your God:

 

 

 

 

 

การไม่แสดงออกถึงความเจ็บปวด

ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บปวด

 

 

การไม่แสดงถึงความอ่อนแอให้เห็น

ไม่ได้แปลว่าแข็งแกร่งหรือเข้มแข็ง

 

 

การไม่มีน้ำตาให้เห็น

ไม่ได้แปลว่าไม่ได้ร้องไห้

 

 

 

 

 

You are my strength when I am weak,                                 ทรงป็นเรี่ยวแรงยามใจอ่อนแอ 

 You are the treasure that I seek                                          ทรงเป็นสรรพสิ่งที่ฉันต้องการ 

You are my all in all.                                                               ทรงเป็นดวงใจของฉัน

 

Seeking You as a precious jewel,                                        อยากจะได้พระองค์มากกว่าทอง 

 Lord, to give up I’d be a fool                                              อยากจะพ้นจากจิตใจเศร้าหมอง

You are my all in all                                                              ทรงเป็นดวงใจของฉัน

 

 Jesus. Lamb of God                                                                เยซู  นามพระเจ้า 

 Worthy is Your name                                                              นามพระองค์ทรงคุณอนันต์

 Jesus, Lamb of God                                                                เยซูนามพระเจ้า

 Worthy is Your name                                                              ทรงพระคุณอนันต์

 

Taking my sin, my cross my shame                                       ทรงชำระความอบายอับอาย 

Rising again I bless Your name                                             จิตใจฉันจะสรรเสริญเรื่อยไป

You are my all in all                                                               ทรงเป็นดวงใจของฉัน

 

 When I fall down You pick me up                                              เมื่อฉันล้มลงทรงเฝ้าประคอง

 When I am dry You fill my cup                                                  เมื่อฉันเหน็ดเหนื่อยพระองค์เพิ่มแรง

                                                                    

You are my all in all.                                                                ทรงเป็นดวงใจของฉัน

 

 

 

 

เกรดมันจะถึง3ไม๊วะเทอมนี้.........

 

เกิดมายังไม่เคยได้ต่ำกว่า3เลย....

 

เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

อยากร้องไห้เว้ยยยยยยยยยยยยยย

 

บ้าเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

กิฟจะเล่านิทานเรื่องโปรดของกิฟให้ฟังนะ555

แต่งโดยแมกซ์  ลูคาโด

 

 ในหมู่บ้านนึงมีหุ่นไม้อยู่รวมกัน หุ่นไม้ทุกตัวถูกสร้างขึ้นโดยช่างไม้คนเดียวกัน

 

ทุกๆวันหุ่นไม้เหล่านี้จะทำอยุ่อย่างเดียวคือแปะสติ๊กเกอร์ให้กันและกัน

หุ่นไม้แต่ละตัวจะมีกล่อง1ใบ ในนั้นมีสติ๊กเกอร์2แบบ

 แบบแรกเป็นดาวสีทองอีกแบบเป็นวงกลมสีเทา

ดาวสีทองจะแปะให้กับหุ่นไม้ที่เก่ง มีความสามารถพิเศษหรือสวยงาม

ส่วนหุ่นไม้ที่ไม่เก่ง ทำท่าประหลาดๆไม่สวย ไม่มีความสามารถจะถูกแปะวงกลมสีเทา

 

 

 มีหุ่นไม้ตัวนึงชื่อว่า ปันเนชิโร่ ปันเนชิโร่มักจะโดนแปะวงกลมสีเทาตลอดเวลา

เพราะเค้ามีสีถลอกลอกๆ แล้วก้อไม่เก่งอะไรซักอย่าง

เวลาที่เค้าสะดุดล้มหรือทำพลาดหุ่นไม้ตัวอื่นๆก้อจะเอาวงกลมสีเทามาแปะให้กันใหญ่

หุ่นไม้บางตัวเห็นว่าปันเนชิโร่มีวงกลมสีเทาเยอะจาการที่โดนหุ่นตัวนู้นตัวนี้แปะไว้เลยเหมาเอาว่าปันเนชิโร่เป็นหุ่นที่ไม่ดีเลยเอาวงกลมสีเทามาแปะเพิ่มเข้าไปอีกเรื่อยๆ

 

ปันเนชิโร่เลยพลอยคิดไปว่าตัวเค้าเองเป็นหุ่นไม้ที่ไม่ดีจริงๆ แล้วก้อแยกตัวออกไปอย่างเสียใจ

 

แล้วปันเนชิโร่ก้อเจอหุ่นไม้ตัวนึงที่แปลกมากๆเพราะว่าหุ่นตัวนี้ไม่มีวงกลมสีเทาหรือดาวสีทองแปะอยู่บนตัวเลย หุ่นตัวนี้ชื่อ ลูเชีย ปันเนชิโร่เลยถามว่าทำไมลูเชียจึงไม่มีอะไรแปะอยุ่เลยและยิ่งน่าประหลาด

เพราะเมื่อหุ่นตัวอื่นเห็นลูเชียไม่มีอะไรแปะอยู่เลยบางตัวก้อนึกว่าเอเป็นหุ่นที่ดีจึงเอาดาวทองไปแปะให้

แต่ดาวทองก้อร่อนออกไม่สามารถติดอยู่บนตัวลูเชียได้

และหุ่นบางตัวเห็นลูเชียไม่มีอะไรแปะอยู่เลยคิดไปว่าลุเชียไม่ดีจึงจะเอาวงกลมเทามาแปะให้แต่ก้อแปะแล้วหลุดออกเช่นกัน

 

 ปันเนชิโร่อยากเป้นแบบลูเชีย เค้าไม่ต้องการมีอะไรมาแปะอยุ่บนตัว ลูเชียบอกแต่เพียงว่าให้ปันเนชิโร่ไปหาเอลี

ช่างไม้ที่เป็นคนสร้างหุ่นไม้ทุกตัวในหมู่บ้าน

แล้วเธอก้อเดินร้องเพลงอย่างมีความสุขจากไป

ปันเนชิโร่เลยตั้งใจไปหาเอลี

 

บ้านของเอลีเป็นบ้านหลังใหญ่อยู่บนภูเขา

 

 ปันเนชิโร่ค่อยๆเดินเข้าไป

 

"ปันเนชิโร่เองหรือ?" เสียงๆหนึ่งถาม เอลีนั่นเอง

 

"ท่านรุจักผมด้วยเหรอครับ?" เอลีอุ้มปันเนชิโร่ขึ้นมาก่อนจะพูดต่อไปว่า

 

"รู้จักสิ เรารู้จักเจ้าดี เพราะเราเป็นคนสร้างเจ้าเองกับมือของเรา เจ้าเป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับเรา"

 

"ผมน่ะเหรอเป็นสิ่งสำคัญ เป้นไปไม่ได้หรอกเพราะผมน่ะไม่เก่ง ไม่มีความสามารถ ไม่มีอะไรดีเลยแล้วหุ่นตัวอื่นๆก้อพากันเอาวงกลมสีเทานี่มาแปะที่ตัวผมเต็มไปหมดเพราะเค้าเห็นว่าผมเป้นหุ่นที่ไม่ดี"

 

 "ไม่จริงหรอกปันเนชิโร่ เจ้าเป้นหุ่นไม้ที่เรารักและให้ความสำคัญมาก และเราหวังจะให้เจ้าเข้ามาหาเราทุกวัน"

 

 "ผมอยากรู้ว่าทำไมถึงไม่มีใครสามารถแปะสติ๊กเกอร์บนตัวลูเชียได้เลย"

 

 "นั่นเป้นเพราะว่า ลูเชียให้ความสำคัญกับความรักและความสำคัญในสายตาของเราผู้สร้างเธอขึ้นมามากกว่าความคิดของหุ่นตัวอื่นๆยังไงล่ะ สติ๊กเกอร์ความอคติสีเทาหรือดาวสีทองจึงไม่มีความหมายและหลุดร่อนออกไป สติ๊กเกอร์เหล่านั้นจะติดอยู่ได้ก้อต่อเมื่อเจ้าให้ความสำคัญกับมัน ถ้าเจ้ามั่นใจในความรักของเรา เจ้าก้อจะใส่ใจสติ๊กเกอร์น้อยลง"

 

"ผมไม่ค่อยเข้าใจครับ"

 

 เอลียิ้มให้ปันเนชิโร่

 

 "แล้ววันนึงเจ้าจะเข้าใจ ตอนนี้เจ้ามีวงกลมสีเทาอยู่เต็มไปหมด แต่ตั้งแต่นี้ไปเจ้าจงเข้ามาหาเรา เพื่อเจ้าจะเข้าใจว่าเรารักเจ้ามากมายเพียงใด"

 

 เอลีวางปันเนชิโร่ลงแล้วพูดย้ำอีกว่า

 

 "จำไว้นะปันเนชิโร่ เจ้าเป็นสิ่งพิเศษสุดสำหรับเรา เพราะเราสร้างเจ้าขึ้นมาและเราไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย"

 

 "เอลีคงหมายความเช่นนั้นจริงๆ" ปันเนชิโร่คิด

 

ทันใดนั้นวงกลมสีเทาอันนึงก้อหลุดร่อนออกจากตัวเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โมทนาพระคุณเพราะพระเจ้าทรงเป็นความรักนิรันดร์กาล

 

 

โมทนาความรักนิรันดร์กาลของข้าพระองค์

     ผู้ทรงเป็นส่วนอยู่ภายในข้าพระองค์แม้ในวันเวลาที่ทุกข์ใจ

เมื่อความทุกข์ระทมกระโจนใส่ข้าพระองค์

     เมื่อข้าพระองค์จมลงในความขมขื่น

ข้าพระองค์เดินอยู่อย่างวางใจและไม่ระวัง

     ข้าพระองค์จึงดั่งถูกทรยศและล้มพลาด

แล้วที่ข้าพระองค์เคยมีก็ว่างเปล่า

     ที่ข้าพระองค์ยึดไว้ก็สูญไปไม่มีอีก

     ข้าพระองค์เป็นขยะที่ถูกทิ้งซ้ำๆ

ข้าพระองค์ตัดพ้อพระองค์ว่า"เหตุใดพระองค์จึงไม่รับคำต่อรองของข้าพระองค์"

     ข้าพระองค์เทคำคร่ำครวญลงต่อหน้าพระเจ้าผู้ทรงสดับฟังอยู่

กลางวันข้าพระองค์เหนื่อยหน่าย

     กลางคืนความเศร้าเคาะเรียกข้าพระองค์

ภายในของข้าพระองค์แห้งแล้งและตีบตัน

     แต่ที่นอนชุ่มโชกด้วยการร้องไห้

จิตใจของข้าพระองค์เป็นเหมือนของที่ตกกระจัดกระจายไป

     มารก็กรอกความสงสัยในพระองค์ให้ข้าพระองค์

แต่เมื่อข้าพระองค์จับจ้องความจริงของพระองค์

     ข้าพระองค์ได้พบการเล้าโลมใจ

ข้าพระองค์ว้าเหว่และเป็นทุกข์มากนัก

     แต่พระสัญญามั่นคงของพระองค์โอบกอดข้าพระองค์

พระเจ้าทรงดึงความเงียบที่ครอบปากข้าพระองค์ออก

     พระองค์ทรงใส่เพลงในปากข้าพระองค์

     แล้วความชื่นบานก้อไหลชะล้างความขมขื่น

พระองค์ใช้คนและงานของพระองค์เยียวยาข้าพระองค์

     พระองค์ทรงปลอบประโลมและให้เกียรติข้าพระองค์

เมื่อข้าพระองค์มองสิ่งทรงสร้าง

     พระองค์ยืนยันกับข้าพระองค์ว่า ข้าพระองค์ประเสริฐกว่าเหล่านั้นทั้งหมด

     และทรงรักข้าพระองค์เหนืออื่นใด

พระองค์ทรงร้องไห้ร่วมกับข้าพระองค์    

     ทรงเข้าส่วนในความทุกข์ของข้าพระองค์

ข้าพระองค์จึงรักพระองค์

     ข้าพระองค์จึงสรรเสริญโมทนาพระคุณของพระองค์

โมทนาพระเจ้า  ความรักนิรันดร์กาลของข้าพระองค์

     พระผู้ทรงเป็นส่วนภายในข้าพระองค์แม้ในวันเวลาที่ทุกข์ใจ

 

 

โคลงฮีบรูสดุดีขอบพระคุณแต่งที่ค่ายDIARY-บันทึกด้วยเพลง   บรรเลงด้วยใจ   20/05/06

 

 

 

เคยเห็นทะเลมหาสมุทรที่สวยงามกว้างใหญ่ไม๊.......พระเจ้าเห็นว่าคุณสำคัญมากกว่ามหาสมุทรใหญ่นั้น

 

เคยเห็นดวงดาวนับล้านดวงที่ทอแสงเป็นประกายงดงามจับตาในท้องฟ้ายามค่ำคืนไม๊.......พระเจ้าเห็นว่าคุณงดงามมากกว่าเหล่าดาวนั้น

 

เคยเห็นดวงอาทิตย์ที่สาดแสงแรงกล้าเจิดจ้าบนท้องฟ้านั่นไม๊......พระเจ้าเห็นคุณสำคัญกว่าดวงอาทิตย์เจิดจ้านั่น

 

 

เคยเห็นภูเขาแข็งแกร่งสูงใหญ่ไม๊.............พระเจ้าเห็นคุณ....มนุษย์ตัวเล็กๆ...สำคัญกว่าภูเขาโตใหญ่นั่น

 

 

คุณเห็นอะไรบ้างในโลกใบนี้.....จะสิ่งซึ่งใหญ่โต  หรือซึ่งสวยงาม  หรือซึ่งสำคัญ.........

ไม่มีสิ่งไหนที่พระเจ้าจะให้ความสำคัญเท่ากับมนุษย์   

 

 

".....เพราะเจ้าประเสริฐในสายตาของเรา

และได้รับเกียรติ   และเรารักเจ้า....."

อิสยาห์43:4

 

 

 

บางครั้งการพยายามทำอะไรซักอย่าง.......มันเหนื่อยและเจ็บปวดเกินไป

 

แม้ว่าสิ่งมีชีวิตที่โสมมที่สุด...คือมนุษย์

แต่ว่าสิ่งมีชีวิตที่สวยงามที่สุด.......ก็คือมนุษย์

 

แม้ว่าสิ่งที่เย็นชาที่สุด....คือมนุษย์

แต่สิ่งที่อบอุ่นที่สุด......ก็คือมนุษย์

 

แม้ว่าสิ่งที่อ่อนแอที่สุด.......คือมนุษย์

แต่ว่าสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุด......ก็คือมนุษย์