ป่าวๆ

ก้อแค่จะเล่าให้ฟังว่าในระหว่างที่เดกไอดีกะลังกลุ้มกะงานกะแบบที่แมร่างไม่ยอมลงตัวมันก้อเครียดอ่ะแหละ

แต่ว่ามันก้อมีเรื่องให้ขำตลอด

ก้องี้นะ

ในกลุ่มมีกิฟ+ปริน+น่อย+จิ๊บ+แป้ง+เบล+น้องปอน

สตรีล้วนยกเว้นน้องปอน

ทุกคนจะเกรงใจปรินเสมอ เพราะปรินขยันทำงาน

เวลาให้อยากกลับบ้านก็ไม่รุดิต้องไปขออนุญาตปริน(ปรินไม่ได้ว่าอารายซะหน่อยอยากกลับก้อกลับดิ๊)แต่นั่นแหละ

ทุกคนก้อยังต้องไปขอปรินอยุ่ดี55555

 

 

อยุ่มาวันนึงขณะคิดแบบกัน

ทุกคนเบื่อกับการคิดงานม๊ากๆๆๆๆ

น้องปอนกะน่อยเลยวางแผนกัน

 

ประมาณนี้

 

"อยากกลับบ้านแย้วอ่ะ"

"เอางี้ดิ"

"ไงอ่ะ"

"เราก้อไปโทสับเข้าเครื่องปริน  แล้วบอกว่ากลับบ้านด่วน"

"เราจะได้กลับบ้านกันไง"

"ดีๆ เอาเลย"

"แล้วใครจะเป็นคนไปโทรดีอ่ะ???"

"5555555++++"

 

อีก2วันถัดมาพอทุกคนเซงกะแบบ

น่อยชี้ไปที่ตู้โทรสับสาธารณะนอกดีไซน์เซ็นเตอร์แล้วพูดกะปอนว่า

 

"you go and call her"

ทุกคน555555++++

 

 

ม่เคยคิดเลยว่า "ส้วม"และ"คนแก่"

จะทำให้เหนื่อยกาย+สมอง+ใจได้มากมายเท่านี้

 

 

ทำแบบกันด้วยความเซงจนเกือบลืมไปแล้วว่าจิงๆโปรเจคนี้มันสนุกน่าทำ

ไม่รุว่าพวกเราสูญเสียความสนุกในการทำงานไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

 

 

หลังจากทำแบบกันมาหลายสัปดาห์

เมื่อวันเสาร์จึงเริ่มมหากาพย์โมเดลเท่าจริง