| Perfil de GifT*Sleepy Melodies In a Bi...FotosBlogListas | Ayuda |
|
30 abril บทเพลงคร่ำครวญ3:32-33แม้พระองค์ทรงกระทำให้เกิดความเศร้าโศก
พระองค์จะทรงพระกรุณาตามความรักมั่นคงอันล้นเหลือของพระองค์
เพราะพระองค์ทรงกระทำให้ใครเกิดความทุกข์ใจ
หรือให้ลูกหลานมนุษย์มีความโศกด้วยชอบพระทัยก้อหาไม่
29 abril แปลเพลงให้ฟัง....ภาษาญี่ปุ่นไม่รุเรื่องอ่ะดิ....Beneath a veil so cold, You deeply sleep, all alone The melody of prayer ; on the lonely fields, a little light shined I watched as you dreamed You laughed like a child So dear, and yet so far - That is the promise of our future That one day, on a green morning, One day, we will make it there Because in this wintered sky We still believe Fields of Hope On the day we were born, we were embraced And now we search for those gentle hands again The melody of prayer; one vanishes, And all begins again; a powerless, painful continuation One day, to that green morning, We'll cross through all these nights Because that is the place each one of us searches for Now, within my own heart, I want to keep you warm So dear, and yet so far - In the name of peace Fields of Hope So dear, and yet so far - The fields of promise Fields of Hope Fields of Hope
ไมเพลงมันถึงได้ฟังดูเหงาเศร้าได้ขนาดนี้วะเนี่ย.......
คืนนี้มีคนออนเยอะแยะแต่ไม่รุจะคุยกับใคร คนที่เคยคุยก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรเพราะไม่มีอะไรจะคุยแล้ว คนที่อยากคุยก็ไม่ค่อยออน ยิ่งเปิดสเปซมาเจอเพลง..... เหงาเว้ย....เหงาเว้ยยยยยย.....เพื่อนโว้ยยย...อยู่ไหนกันหมดวะ.... เออ...อยู่เวียดนาม/อเมริกา/สิงคโปร์/นครปฐม 555+++
เคยมีบางทีที่อยากมีคนมากอดเพราะมันล้าสุดๆแล้ว แต่มันไม่รุ้จะกอดใครไม่รู้จะฟูมฟายกับใคร(จะโทรหาก้อเกรงใจเพื่อนรัก) ต้องกอดพระคัมภีร์แทน แล้วเอาเลยปิดห้องล็อกแล้วเต็มที่ๆๆๆ ขอให้เลือกพระคัมภีร์เล่มใหญ่ที่สุดที่มี เล่มใหญ่ๆหนาๆกอดแล้วมันแน่นดีเหมือนว่าได้กอดใครสักคนจริงๆ
ถ้ากอดเล่มเล็กๆมันจะเหมือนหนีบไว้มากกว่ากอดนะ555++
.......ข้าพเจ้าหลั่งคำคร่ำครวญของข้าพเจ้าออกมาต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์......
.......ข้าพเจ้าทูลเรื่องความลำบากยากเย็นของข้าพเจ้าต่อพระองค์...................
.......ข้าพเจ้าได้ร้องทูลพระเจ้า จากที่คับแค้นใจของข้าพเจ้า.......................
.......พระเจ้าทรงตอบข้าพเจ้า และประทานความโล่งใจแก่ข้าพเจ้า................
ถึงจะกระจัดกระจายแค่ไหน.....มันจะกลับเข้าที่เดิม......
28 abril มีจะเล่านิทานให้ฟัง.....สเปซเราร้างหน่อยนะ เพิ่งเก็บกวาดไป เพื่อสภาพแวดล้อมที่ดีต่อสุขภาพจิต
อ่า....มาเล่านิทานให้ฟังนะ.....
ในร้านขายของขวัญแห่งหนึ่ง ถ้ามองเข้าไปจะเห็นว่าบนโต๊ะที่วางโชว์มีของขวัญที่สวยงามมากมายเรียงรายอยู่...แต่ละกล่องสามารถมองเห็นจากกระจกใสหน้าร้าน
ของขวัญกล่องหนึ่งเริ่มเรื่องราวของมันเมื่อเจ้าของร้านเสร็จจากการบรรจงผูกโบว์บนกล่องใบนั้น
"กริ๊งงงๆ" เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาในร้าน
"ยินดีต้อนรับ"
กล่องของขวัญใบเล็กๆหลายใบส่งเสียงเงียบๆที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีวันเข้าใจ
กล่องของขวัญใบล่าสุดเริ่มรุ้สึกตัว มันไม่รู้ว่าข้างในตัวเองนั้นมีอะไรอยุ่
แต่มันก้อรู้สึกสบายไปกับกระดาษห่อของขวัญบอบบางสีสวยที่หุ้มตัวมัน และยิ่งดีใจเมื่อรุ้ว่ามันถูกตกแต่งด้วยโบว์ทีสวยงาม ไม่แพ้กล่องอื่นๆที่วางอยู่ใกล้ๆกัน
ในขณะที่ผู้เข้ามาเยี่ยมเยือนเดินมองสำรวจไปทั่ว ของขวัญกล่องกล่องใหม่นั้นก้อคิดว่า "เขาต้องเป็นคนที่จะมารับชั้นไปแน่ๆเลย เขากำลังตรงมาทางนี้แล้ว"
แต่ทว่ากล่องของขวัญที่ถูกรับไปนั้น เป็นกล่องสีชมพูหวานเพื่อนร่วมโต๊ะที่วางอยู่ข้างๆตัวมันตังหาก นั่นเป็นความผิดหวังครั้งแรกของของขวัญใบน้อย
หลายวันต่อมา....กล่องของขวัญยังตั้งรออยู่ที่เดิม วันแล้ววันเล่าที่กล่องของขวัญนั้นสงสัยว่าเมื่อไหร่กันที่จะมีคนมารับมันไป
"กริ๊งงๆ" ราวกับเสียงจากสวรรค์ ชายร่างเล็กคนนึงเดินเข้ามาอย่างสดชื่นแจ่มใส
เดินดูเจ้ากล่องของขวัญใบน้อยนั้นอย่างพึงพอใจ
หยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ยิ้มและมองอย่างชื่นชม
แต่แล้วซักพักหนึ่งก็วางกล่องของขวัญนั้นแล้วจากไป เพราะเขาเองก็ไม่ใช่เจ้าของที่มาสั่งจองอย่างที่เจ้าของขวัญใบน้อยคิด กล่องของขวัญใบน้อยมองตามไปอย่างเสียดาย
"เมื่อไหร่กันนะ.....เมื่อไหร่กันนะ...." เสียงพึมพำอย่างเหงาหงอยของของขวัญใบน้อยซ้ำไปซ้ำมาตลอดเวลา
เวลาผ่านไป.....ไม่รู้ว่ากี่วัน...กี่เดือน....
และแล้ว
"กริ๊งงๆๆ" ของขวัญใบน้อยแทบสะดุ้งลอยด้วยความดีใจ
"มาแล้วใช่ไม๊...ใช่ไม๊ๆ...คุณนั่นเองที่จะมารับชั้นไป"
ชายคนนึงเดินเข้ามาพร้อมกับใบสั่งจองเพื่อรับของ
เขามองดูกล่องของขวัญนั้นอย่างสนใจ เขายิ้มแล้วก้มลงหยิบของขวัญขึ้นมา
เขาค่อยๆเดินไปที่โต๊ะชำระเงิน
"โอวว....ใช่แล้วคุณนั่นเองๆ" กล่องของขวัญร้องอย่างดีใจ
แต่แล้ว ของขวัญก้อต้องนิ่งขึงไปเมื่อได้ยินเสียงเจ้าของร้านกล่าวว่า
"โอ...ขอโทษนะคะ เกรงว่ากล่องที่คุณหยิบมานั้นไม่ใช่ของคุณค่ะ"
"โอ...หรือครับ " ชายคนนั้นร้องอย่างแปลกใจ
"ของคุณจะมาวันนี้ในสัปดาห์หน้าน่ะค่ะ"
"โอ...จริงด้วย ผมดูผิดไปนั่นเอง" เขาก้มลงมองกระดาษใบสั่งจองในมือ
เขายื่นเจ้ากล่องใบนั้นให้แกเจ้าของร้าน เจ้าของร้านนำเจ้ากล่องนั้นไปวางไว้ที่เดิม
"ทำไม.....ทำไม......" ของขวัญร้องเบาอย่างสุดแสนเศร้า
ราวกับจะได้ยินเสียงคร่ำครวญอย่างน้อยใจของเจ้ากล่องใบน้อย
เจ้าของร้านเอ่ยขึ้นพลางวางมืออย่างนุ่มนวลบนกล่องใบน้อย
"อย่าเสียใจไปเลย........เจ้าของที่แท้จริงของเธอแค่ยังไม่มาเท่านั้น
ชั้นตั้งใจบรรจงประดิดประดอยเธอขึ้นสำหรับเขาคนนั้นผู้เป็นเจ้าของเธอเท่านั้น
ชั้นเลือกกระดาษห่อแบบนี้ สีนี้ โบว์ที่สวยงามเช่นนี้ประกอบกันขึ้นเพื่อเป็นเธอที่เค้าจะต้องถูกใจเป็นที่สุด
เธอที่ไม่เหมือนกล่องของขวัญอื่นๆ เธอมีความหมายมากสำหรับชั้น ชั้นจึงทุ่มเทสร้างสรรค์เธอขึ้นอย่างเต็มที่ ของที่บรรจุภายในเธอนั้นเตรียมไว้สำหรับเจ้าของที่เธอเฝ้ารอ และเค้าเองก้อเฝ้ารอเธอเช่นกัน ชั้นจึงมอบเธอให้ใครไม่ได้นอกจากเค้าคนนั้น"
"อย่าห่วงไปเลย เมื่อถึงเวลาเค้าจะมารับเธอแน่นอน เธอเป็นของขวัญที่พิเศษของเขาเพียงคนเดียว"
"ขอบคุณนะ.........ชั้นจะรอ....จนกว่าเค้าคนนั้นจะมา...."
เสียงเล็กๆของกล่องของขวัญกล่าวขอบคุณเจ้าของร้านผู้แสนดี
เรื่องโดย: sweetsoda
|
|
|